De levensenergie van bloesems (Bach) / De tweede reeks van negentien remedies

Willow (Yellow Willow, Golden Willow, Golden Osier) – Wilg

Bindwilg – Sálix vitellína (corr. Salix alba 'Vitellina')

• Tekst R.van der Hoeden
• Tekst A.Kolen

Willow (Wilg) (38)

	Bloei: april, mei.    Te vinden aan wegen, sloten en langs weilanden op vochtige, vruchtbare grond. Er zijn ontzettend veel soorten wilgen.    De Bindwilg, want om deze soort gaat het, is goed te herkennen, vooral in de winter. Dan krijgt de schors een diep oranje kleur.
De Wilg is de eerste boom die na de winter ontwaakt en groen wordt.    Het is de boom van dood en wedergeboorte in een nieuwe gedaante, van het ontwaken van sluimerende gaven.    Wilgen planten zich gemakkelijk voort. Als je een paar takken in de grond steekt in het voorjaar, lopen ze, bij voldoende vocht, altijd wel uit.    Hierdoor was de Wilg in vroeger tijden een vruchtbaarheidssymbool.

   Uit balans:

• Wrok, verbittering, moedeloosheid, wanhoop, negatief denken, andere mensen meeslepen in een negatieve spiraal, stekelige opmerkingen, zwartkijker, leven onrechtvaardig vinden, minachting, verongelijkt gevoel, mopperen-steunen-zuchten-klagen, veel van andere mensen eisen, eenzaamheid, slachtofferrol aannemen, inslikken van boosheid, ontevredenheid, ergernis, passiviteit, hulpeloosheid, verbittering.

   In balans:

• Vergeving, je eigen aandeel zien, opgeruimd gemoed, eigen verantwoordelijkheden nemen, positieve gedachten, onbekommerd gelukkig zijn, innerlijk openstellen, vertrouwen, onderkennen van eigen gevoelens, geloven in jeZelf-de wereld-andere mensen-de kosmos. Verantwoordelijkheid voor het eigen leven in de hand nemen, zingeving, openstaan voor jeZelf en andere mensen.

   Dr. Bach over Willow:

"Ons wordt niet gevraagd een heilige, een martelaar of een beroemdheid te zijn; de meesten van ons is een minder opzienbarende taak toebedeeld. Maar van ons wordt verwacht begrip te hebben voor de vreugde en het avontuur van het leven en voor de speciale opdracht die wij hebben te vervullen door het licht in ons te laten stralen" (C.W., blz. 153).

Je creëert je eigen emoties.

Tekst R.van der Hoeden

Wilgenfamilie (Salicaceae).    Bloei (Schietwilg, Salix alba): april, mei.     wegen, sloten en langs weilanden op vochtige, vruchtbare grond, veel in broekbossen en grienden.

   De Bindwilg is een in het wild voorkomende, vruchtbare, bastaard van de Schietwilg (oudere naam: Witte Wilg, Waterwilg, evenals in het Engels: White Willow, Water Willow).

   Deze boom, Salix alba, is bij ons vooral bekend als knotwilg. De Bindwilg, die vanaf de 17e eeuw in cultuur is, komt meer in Engeland voor.

   Evenals de Schietwilg kan hij tot een grote boom uitgroeien, met vooral in de winter opvallende goudgele twijgen (ook de nieuwe uitlopers van geknotte exemplaren zijn geel).

   De Engelse namen voor de Bindwilg verwijzen naar dit gele winterbeeld, evenals de aanduiding 'Vitellina', wat 'geel als eidooier' betekent in het Latijn (van vita 'leven').

   Wilg en willow zijn afgeleid van het Angelsaksische woord welig, dat zou duiden op saprijke buigzaamheid (vergelijk Oud-Engels wiliga 'mand') en teruggaat op een Indo-Europese wortel uel- 'winden, draaien'.

   Osier is een ander woord voor wilg in het Engels.

   Sommigen - zoals Roger Phillips, een bekend Engels auteur van plantenboeken, en de etnobotanicus Wolf-Dieter Storl - zien in salix een woord van Keltische oorsprong: uit sal 'dichtbij' en lis 'water'.

   De meer gangbare opvatting zoekt echter een verband met het Oud-Hoogduitse woord salaha en Oud-Engels sealh, waaruit Engels sallow is ontstaan. Sallow is een nog steeds gebruikt woord voor 'wilg' in het algemeen.

   De grondbetekenis van salaha en salix - het Latijnse woord voor wilg - was 'boom met grijsachtige bladeren' (de bovenkant is groen, de onderkant grijzig).

   De soortaanduiding alba (van Latijn albus 'wit') duidt op de lichte, zilverachtige onderkant van de bladeren.

   In vroeger tijden was de wilg gewijd aan de 'Witte Godin', een onheilsgodin die werd geassocieerd met onderaardse bronnen en de maan.

   De Griekse mythologie verbindt de wilg met de doodsgodin Persephone, met de schrikwekkende tovenares Hekate en met de najaden, de nymfen van sloten, rivieren en bronnen, die als dochters van de onderwereld de poort naar de Hades (onderwereld) bewaakten.

   De wilg was dus een heksenboom. Het verband tussen deze boom en heksen blijkt uit de onderling met elkaar verwante Engelse woorden wicker 'wilgentwijg', wicked 'kwaadaardig' en witch 'heks'.

   In het Keltische bomenalfabet vertegenwoordigt de wilg (saille) de vijfde letter, de S, en vijf was het getal van de heksengodin, die over haar rijk regeerde met een scepter gemaakt van een wilgentak.

   In de taal der bloemen speelt in verband met de wilg de dood, het vreugdeloze, een belangrijke rol.

   In het Duits zegt men wel dat iemand die wilgenbladeren draagt, aangeeft dat hij zich eenzaam en verlaten voelt.

   In Engeland betekent een in de hoed gestoken wilgentakje versmade liefde.

   En als teken van liefde wisselden gelieven bij het afscheid wilgentwijgen uit.

   De Schietwilg staat over het algemeen voor vrijheid.

   De Treurwilg symboliseert rouw, de Kruipwilg versmade liefde, de Katwilg oprechtheid, de Kraakwilg dapperheid en menslievendheid.

^Naar het begin van deze pagina